‏تاریخچه آب درمانی‏

تاریخچه آب درمانی:

معالجه و مداوا با آب، از قرن ها پیش به عنوان یك شیوه پذیرفته شده علمی در پزشكی به كار گرفته می شود و در میان مردم به صورت تجربی و با استفاده از آب های معدنی رواج داشته است. درمان با آب در یونان و روم باستان و چین سابقه ای طولانی دارد. از قرن 18 استفاده از آب در پزشكی رواج یافت و اصطلاح “هیدروتراپی” متداول گشت و در قرن 19 اولین مطب آب درمانی در اروپا گشایش یافت. در قرن بیستم خواص آب و مداوا توسط آب گرم و سرد اثبات شد. نتایج تحقیقات نشان می داد ، آب وسیله ای بسیار مؤثر و قطعی در بهبود برخی بیماری ها یا تخفیف و  حتی ریشه كن كردن دردهای عضلانی و مفاصل، مداوای نارسائی های جسمی، سرعت بخشیدن به كاهش طول دوران نقاهت ناشی از صدمات استخوانی، تقویت عضلات، به كار گیری عضلات غیر فعال، تسریع گردش خون در عروق و حتی تسكین بیماران روحی و روانی و… می باشد.

هیدروتراپی اغلب به شیوه ای از معالجه گفته می شود كه در آن اجرای حركات و نرمش های خاص در آب مورد نظر باشد. اساس این نوع معالجه سبك شدن بدن هنگام غوطه وری در آب است و به همین دلیل است كه بیمار قادر است با صرف نیروی كمتر عضلات و اندام های خود را به حركت در آورد.

هیدروتراپی:

قبل از این گفته می شد که هرگونه معالجه و مداوا به كمك آب را می توان هیدروتراپی دانست.

ولی امروزه اعتقاد بر این است: هیدروتراپی اغلب به شیوه ای از معالجه گفته می شود كه در آن اجرای حركات و نرمش های خاص در آب مورد نظر باشد. اساس این نوع معالجه سبك شدن بدن هنگام غوطه وری در آب است و به همین دلیل است كه بیمار قادر است با صرف نیروی كمتر عضلات و اندام های خود را به حركت در آورد و همچنین  چون فشار بدن روی مفاصل كاهش می یابد در اجرای حركات نیز درد كمتری احساس می شود. علاوه بر اینكه آب با خاصیت نشاط انگیزی و فرح بخشی كه دارد، شوق لازم برای تمرین تكرار و اجرای حركات را ایجاد می کند.

هیدروتراپی 2 نوع است:

هیدروتراپی عمومی: به طور معمول تمام بدن ( به جز سر و گردن ) بیمار در آب قرار می گیرد.

 هیدروتراپی عضوی: فقط همان عضوی كه دچار ضایعه شده است در آب قرار می گیرد.

در هیدروتراپی، یك قسمت یا تمام بدن (بستگی به مورد دارد) به دفعات گرم و سرد می شود با این كار گردش خون در عروق تسهیل می گردد. هیدروتراپی به روش های مختلفی اجرا می شود. در هیدروتراپی به كمك دوش از سوراخ های ریز آن آب با فشار به اعضاء و اندام ها برخورد می کند و باعث تحریك اعصاب، حركات عضلات و تسهیل جریان خون در عروق می شود.